Fakat beni bu şekilde hareket etmeye mecbur tutan birçok sebepler var. Ne kadar isterdim bu sebepleri sizlere Jean Jack Rousseau gibi samimi bir şekilde itiraf etmeyi. Fakat mümkün değil. Ama diyeceksiniz ki, büyük filozof J.J. Rousseau her şeyini itiraf edebilmek cesaretini gösterdiği halde sen bu cesareti nasıl gösteremezsin. Haklısınız, ama bu bir cesaret meselesi değil. J.J. Rousseau her şeyini itiraf ederken kendisini bağlayan bir hatıra ve bu hatıraya karşı bir hürmeti yoktu. Benim ise her zaman içimde taht kurmuş eski bir hatıram ve bu hatıraya karşı ruhumun en ücra köşelerinden kopup gelen bir hürmet ve sevgim var. Hiçbir şey değilken, Bursa’nın düzensiz taşları üzerinde sadece Zeki olarak dolaşırken beni seven bir insanın belki hatırasına, belki de şahsına olan hürmetimden yazamam, itiraf edemem.

Aşktan korkan insanlar aşkını saklayanlardır. Ben ise aşktan korkmuyorum. Korkmadığım için de aşkımı itiraf etmekten çekinmiyorum. Birçoklarınız bana kızdınız ve yazdığınız mektuplarda beni aşktan, histen mahrum bir insan olarak itham ettiniz. Halbuki ben, bu en ağır ithamlarınızı bile büyük bir aşk içinde okudum. Sizler beni acı sözlerle iğneleyip derin sükun ve huzura kavuştuktan sonra acaba benim çektiğim ızdırabı duydunuz mu?. Aşk için yanaklarımdan süzülen yaşarlın dudaklarımda bıraktığı o tuzlu lezzeti sizler de bir an olsun hissettiniz mi, tattınız mı?

Bütün dünya edebiyatını tetkik ediniz ve en büyük sanatkarlar, aynı zamanda en büyük aşıklardır. Aşk, bir bestenin, bir şarkının, bir romanın, bir tablonun velhasıl bir eserin doğmasında en büyük amildir. Her var olan şeyin sebebi ve mahsulü bence aşktır ve en büyük aşık da Tanrı’dır.

Peygamberine:

“Sen olmasaydın, sen olmasaydın ben bu kainatı yaratmazdım” diyen Tanrı’dan aldığımız aşkla, aşk için, aşka hasretiz.

Hürmet ve sevgilerimle aziz dostlarım ve muhterem okuyucularım….